<![CDATA[ScienceNews.ScienceSchoolCy.com

<![CDATA[ScienceNews.ScienceSchoolCy.com - ΕΡΕΥΝΑ]]>Sun, 03 Dec 2023 15:51:27 +0200Weebly<![CDATA[Αποκωδικοποίηση της επικοινωνίας μεταξύ αγελάδων]]>Fri, 19 Dec 2014 12:39:42 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/apokodikopoiisi-tis-epikoinwnias-metaxi-ageladwn

Βρετανοί ερευνητές ανακάλυψαν πως οι αγελάδες πραγματοποιούν διαφορετικά καλέσματα όταν επικοινωνούν με τα παιδιά τους, ανάλογα με την απόσταση που υπάρχει μεταξύ τους, ενώ προσδιόρισαν και τον συγκεκριμένο ήχο που παράγει το μοσχάρι όταν θέλει να επικοινωνήσει στη μητέρα του πως θέλει να τραφεί.

Η επιστημονική ομάδα κατέγραψε και ανέλυσε την επικοινωνία μεταξύ αγελάδων και των μικρών τους επί δέκα μήνες σε φάρμες της κεντρικής Αγγλίας, και ανακάλυψαν ότι οι μητρικοί ήχοι είναι χαμηλού τόνου όταν τα μικρά βρίσκονται κοντά στη μητέρα, ενώ είναι υψηλού τόνου όταν βρίσκονται εκτός οπτικού πεδίου.

Ωστόσο το πιο σημαντικό εύρημα ήταν ότι τόσο αυτά τα δύο καλέσματα, όσο και αυτό των μικρών προς τη μητέρα όταν θέλουν γάλα, είναι εξατομικευμένα κατά παρόμοιο τρόπο με τα ανθρώπινα ονόματα.

«Η έρευνα δείχνει για πρώτη φορά πως τα καλέσματα μεταξύ της μητέρας και των παιδιών της είναι εξατομικευμένα, κάθε μοσχάρι και κάθε αγελάδα έχει ένα χαρακτηριστικό και αποκλειστικό κάλεσμα για το άτομό τους», δήλωσε η Μόνικα Παντίγια ντε λα Τόρρε του Πανεπιστημίου του Νότινγκαμ, επικεφαλής της μελέτης, η οποία πρόσθεσε πως τα ευρήματα των επιστημόνων υποστηρίζονται από τις εμπειρικές παρατηρήσεις των κτηνοτρόφων.

«Η ακουστική ανάλυση που πραγματοποιήσαμε αποκαλύπτει επίσης πως ορισμένες πληροφορίες, όπως η ηλικία αλλά όχι το φύλο, εμπεριέχονται και αυτές μέσα στο κάλεσμα», πρόσθεσε η καθηγήτρια.

Η έρευνα χρησιμοποίησε τεχνολογία αιχμής όμως περαιτέρω μελέτη ίσως αποκαλύψει φωνητικούς δείκτες που υποδηλώνουν την κατάσταση ηρεμίας ή ανησυχίας των ζώων, σύμφωνα με τον Άλαν ΜακΈλιγκοτ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

]]><![CDATA[Οι σπόροι μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τις εποχές]]>Wed, 17 Dec 2014 21:03:28 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/oi-sporoi-mathenoun-na-anagnwrizoun-tis-epoxes

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Υόρκης ανακάλυψαν τον τρόπο με τον οποία τα «φυτά-μητέρες» μεταφέρουν τη γνώση των εποχών στους σπόρους τους ώστε αυτοί στη συνέχεια να βλαστήσουν την ευνοϊκότερη στιγμή για την ανάπτυξή τους.

Η επιστημονική ομάδα του Κέντρου Νέων Γεωργικών Προϊόντων (CNAP) με επικεφαλής τον καθηγητή Ίαν Γκρέιαμ, σε συνεργασία με επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ, διαπίστωσε πως το μητρικό φυτό μπορεί να αισθάνεται και να «θυμάται» τη θερμοκρασία σε βάθος χρόνου.

Χρησιμοποιώντας ως πρότυπο το φυτό Arabidopsis thaliana, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι μνήμες της θερμοκρασίας επιτρέπουν στους σπόρους του να προσδιορίζουν την εποχή του χρόνου και να τροποποιούν τους ρυθμούς βλάστησής τους ώστε να εξασφαλίσουν ότι η ανάπτυξή τους θα είναι συντονισμένη με τις εποχές.

Αν το μητρικό φυτό βιώνει θερμότερες θερμοκρασίες, τότε παράγει περισσότερη πρωτεΐνη FT, η οποία καταστέλλει την παραγωγή τανίνης στον καρπό, κάνοντας το περίβλημα των σπόρων λεπτότερο και πιο διαπερατό. Αυτό σημαίνει ότι στη συνέχεια θα φυτρώσουν γρηγορότερα, εκμεταλλευόμενοι το ευνοϊκό κλίμα.

Αντίθετα, αν το μητρικό φυτό βιώνει χαμηλότερες θερμοκρασίες πριν από την περίοδο ανθοφορίας, τότε παράγει λιγότερη πρωτεΐνη FT και περισσότερη τανίνη. Το περίβλημα των σπόρων συνεπώς είναι παχύτερο και λιγότερο διαπερατό με αποτέλεσμα να καθυστερεί η βλάστησή του. Με τον τρόπο αυτό, το μητρικό φυτό μπορεί να καθορίζει τη βλάστηση των σπόρων στη βέλτιστη εποχή του χρόνου.

«Η έρευνα αυτή αποδεικνύει τη σημασία των συνθηκών καλλιέργειας καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής του φυτού, ενώ δείχνει πως οι δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες μπορεί να έχουν αρνητική επίδραση στην ποιότητα των σπόρων», δήλωσε ο Γκρέιαμ, ο οποίος πρόσθεσε ότι το επόμενο βήμα είναι η ανάπτυξη σπόρων με μεγαλύτερες αντοχές στην κλιματική αλλαγή.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

]]><![CDATA[Νέα τεχνική αυξάνει την απόδοση των φωτοβολταϊκών]]>Mon, 08 Dec 2014 20:25:18 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/progress-in-photovoltaic

Πέφτει το κόστος, ανεβαίνει η απόδοση

Σίδνεϊ
Ίδια λιακάδα, περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια. Ερευνητές στην Αυστραλία αναφέρουν ότι κατάφεραν να αυξήσουν την απόδοση των φωτοβολταϊκών στο εντυπωσιακό ποσοστό του 40%.

«Είναι η υψηλότερη απόδοση που έχει αναφερθεί ποτέ στη μετατροπή του ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια» δηλώνει ο καθηγητής Μάρτιν Γκριν του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας.

«Χρησιμοποιήσαμε φωτοβολταϊκά πάνελ του εμπορίου, οπότε αυτή η βελτίωση της απόδοσης είναι άμεσα διαθέσιμη στη βιομηχανία ηλιακής ενέργειας» προσθέτει.

Λίγες λεπτομέρειες έχουν γίνει γνωστές μέχρι στιγμής για τη νέα τεχνική, η οποία πρόκειται να παρουσιαστεί σε επόμενο τεύχος της επιθεώρησης «Progress in Photovoltaic».

Ωστόσο ο Γκριν δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι η νέα μέθοδος βασίζεται σε φίλτρα που μοιράζουν την εισερχόμενη ακτινοβολία σε τέσσερις μπάντες.

Ρεκόρ απόδοσης

Το ρεκόρ απόδοσης καταγράφηκε σε δοκιμές πεδίου στο Σίδνεϊ και επιβεβαιώθηκε στο αμερικανικό Εθνικό Εργαστήριο Ανανεώσιμης Ενέργειας.

Μέχρι σήμερα η απόδοση των καλύτερων φωτοβολταϊκών πάνελ δεν ξεπερνούσε το 33%, ενώ τα σημερινά οικιακά φωτοβολταϊκά δεν υπερβαίνουν το 15 με 18 τοις εκατό, λέει ο Γκριν.

Προβλέπει μάλιστα ότι σε μια δεκαετία η ηλεκτρική ενέργεια από φωτοβολταϊκά θα είναι φθηνότερη από αυτή που παράγεται από λιθάνθρακα.

Το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας είχε πετύχει ρεκόρ και το 1989, όταν αύξησε την απόδοση των φωτοβολταϊκών στο 20%.

Πηγή: http://www.tovima.gr

]]><![CDATA[Γνώριμες εντολές, το κεφάλι δεξιά]]>Fri, 28 Nov 2014 06:35:08 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/dog_head_right-instructions

Το κεφάλι τους στα δεξιά στρέφουν οι σκύλοι όταν ακούνε μια γνώριμη εντολή

Λονδίνο

Για όσους αναρωτιούνται αν το αγαπημένο τους κατοικίδιο ακούει τις εντολές τους, η απάντηση, σύμφωνα με βρετανούς επιστήμονες, κρύβεται στην κατεύθυνση προς την οποία στρέφουν το κεφάλι τους.

Όπως διαπίστωσαν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Σάσεξ, οι σκύλοι που γυρνούν το κεφάλι δεξιά στον ήχο της φωνής του ιδιοκτήτη τους, επεξεργάζονται την εντολή με μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους που συνδέεται με την αναγνώριση του ήχου και βρίσκεται στο αριστερό ημισφαίριο.

Συγκεκριμένα οι επιστήμονες, είδαν ότι τα ζώα ανταποκρίνονται στην ομιλία του ιδιοκτήτη τους με τον ίδιο τρόπο που ανταποκρίνεται και ο άνθρωπος στους γνώριμους ήχους. Αντίθετα, η επεξεργασία των άγνωστων ήχων πραγματοποιείται στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου. Ακριβώς επειδή η καλωδίωση του εγκεφάλου είναι «ανάποδη», όταν ένας σκύλος γυρίζει το κεφάλι προς τα δεξιά σημαίνει ότι η διαδικασία της επεξεργασίας του ήχου πραγματοποιείται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου.

«Βάσει των ευρημάτων φάνηκε ότι τα κατοικίδια δεν προσέχουν απλά το ποιος τους μιλάει, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τους μιλάει και το τι τους λέει» εξηγεί η ερευνήτρια Βικτόρια Ράτκλιφ, από τη Σχολή Ψυχολογίας του βρετανικού πανεπιστημίου.

«Αν και δεν γνωρίζουμε σε τι βαθμό μάς καταλαβαίνουν οι σκύλοι μέσω της μελέτης μας, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα χαριτωμένα κατοικίδια αντιδρούν σε προφορικά ερεθίσματα και πληροφορίες που λαμβάνουν και ότι τα στοιχεία αυτά, ανάλογα με το αν είναι γνώριμα ή άγνωστα, υπόκεινται σε επεξεργασία από διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου τους» προσθέτει η ειδικός.

Διαδικασία εγκεφαλικής αναγνώρισης

Στο πλαίσιο των πειραμάτων τους, οι ερευνητές εξέτασαν την αντίδραση των ζώων στην εντολή του αφεντικού τους «έλα». Όταν η εντολή προερχόταν από γνώριμη φωνή και σε γνώριμο τόνο, φάνηκε να ενεργοποιείται μια περιοχή στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου των σκύλων και το κεφάλι τους έγερνε προς τα δεξιά υποδεικνύοντας ότι αναγνώριζαν το προφορικό μήνυμα.

Όταν πάλι, η εντολή προερχόταν από άγνωστη φωνή, με διαφορετικό τόνο και ταχύτητα, τότε οι σκύλοι δε μπορούσαν να κατατάξουν το μήνυμα ως γνώριμο με αποτέλεσμα να στρέφουν το κεφάλι προς τα αριστερά.

«Τα ευρήματα αυτά είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, καθώς υποδεικνύουν ότι η επεξεργασία της ομιλίας στον εγκέφαλο του σκύλου μοιράζεται ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον ανθρώπινο εγκέφαλο» υπογραμμίζει από την πλευρά του ο δρ Ντέιβιντ Ρέμπι.

Αν και τα αποτελέσματα της μελέτης δεν αποδεικνύουν ότι ο «καλύτερος φίλος του ανθρώπου» διαθέτει γλωσσικές ικανότητες, δείχνουν ωστόσο ότι είναι σε θέση να επεξεργάζεται γνώριμες εντολές, γεγονός που ενδεχομένως να αποτελεί ικανότητα που απέκτησε ο σκύλος κατά την εξημέρωσή του.

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα παρουσιάζονται στην επιθεώρηση «Current Biology».

Πηγή: http://www.tovima.gr/

]]><![CDATA[Η ζωή άνθισε μετά το «διαζύγιο» Β. Αμερικής-Ανταρκτικής]]>Fri, 21 Nov 2014 12:21:06 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/1

Η διάσπαση της υπερηπείρου Γκοντβάνα προκάλεσε την έκρηξη ζωής στη Γη στην Κάμβριο Περίοδο

Πριν οι ήπειροι πάρουν την τελική μορφή και θέση που έχουν σήμερα μετακινούνταν συνεχώς, προσέγγιζαν η μια την άλλη και μετά από κάποιο διάστημα απομακρύνονταν. Κάποια στιγμή πριν από περίπου 600 εκ. όλες οι ήπειροι ενώθηκαν σε μια, τη Παγγαία, η οποία αποτελούνταν από υπερηπείρους όπως η Γκοντβάνα. Η Γκοντβάνα περιλάμβανε την Αυστραλία, την Ανταρκτική, την Ινδία, την Αφρική, τη Νότιο και τη Βόρειο Αμερική. Την ίδια εποχή ξεκινά η γεωλογική περίοδος που έχει ονομαστεί Κάμβριος και θεωρείται από τις πιο σημαντικές στον πλανήτη.

Στην Κάμβριο εποχή η Γη βίωσε πρωτοφανείς ρυθμούς ανάπτυξης της βιοποικιλότητας του πλανήτη. Αμέτρητα νέα είδη κάνουν εμφάνιση τους στον πλανήτη τα οποία εξαπλώνονται παντού. Αμερικανοί ερευνητές υποστηρίζουν τώρα ότι η αυτή η έκρηξη της ζωής οφείλεται σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που προκάλεσε ένα τρομερό τεκτονικό γεγονός.

Η διάσπαση

Τη νέα θεωρία ανέπτυξαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τέξας και υποστηρίζουν ότι αυτό το τεκτονικό γεγονός προκάλεσε μια σειρά από γεωλογικές και ατμοσφαιρικές διεργασίες. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τον διαχωρισμό της Βορείου Αμερικής από την Ανταρκτική με την οποία ήταν συνδεδεμένη στην Γκοντβάνα. Ταυτόχρονα αυξήθηκαν αξιοσημείωτα τα επίπεδα των ωκεανών που μέχρι τότε ήταν ρηχοί. Αυτό με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν μια σειρά από άλλες περιβαλλοντικές αλλαγές με κυριότερες την αλλαγή της χημικής σύνθεσης των ωκεανών αλλά και την αύξηση των επιπέδων οξυγόνου στην ατμόσφαιρα.

Ολα αυτά επέτρεψαν την εμφάνιση ολοένα και πιο σύνθετων μορφών ζωής και την εμφάνιση εκτός των άλλων διαφόρων νέων ειδών ζώων από τα οποία κατάγονται τα ζώα που υπάρχουν τώρα στον πλανήτη. Οι ερευνητές ανέπτυξαν τη θεωρία τους μελετώντας πετρώματα από τις ηπείρους που αποτελούνταν η Γκοντβάνα και ειδικά από την Ανταρκτική και τη Βόρειο Αμερική. Η μελέτη τους δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Geology».

Η διάσπαση της Β.Αμερικής με την Ανταρκτική ήταν το «φυτίλι» της έκρηξης ζωής στον πλανήτη σύμφωνα με τη νέα μελέτη

Οπως φαίνεται και στον χάρτη οι ήπειροι της Γης βρίσκονταν σε εντελώς διαφορετική θέση από τη σημερινή. Στη Γκοντβάνα ήταν ενωμένες η Αφρική, η Ν.Αμερική, η Β.Αμερική, η Ινδία, η Ανταρκτική και η Αυστραλία. Η υπερήπειρος χωρίζει τον Ειρηνικό Ωκεανό από τον Ιαπετό Ωκεανό που ήταν ο «πρόγονος» του Ατλαντικού Ωκεανού. Κάποια στιγμή η Βόρειος Αμερική αποσπάται από τη Γκοντβάνα και την Ανταρκτική με την οποία ήταν ενωμένη προκαλώντας σύμφωνα με τη νέα μελέτη την έκρηξη της ζωής στον πλανήτη.

Πηγή: http://www.tovima.gr

]]><![CDATA[Νέα βήματα στην κατεύθυνση της απευθείας επικοινωνίας μεταξύ εγκεφάλων]]>Tue, 11 Nov 2014 10:26:00 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/direct-brain-to-brain-communication-in-humans

Σημαντική πρόοδο προς την κατεύθυνση της «τηλεπάθειας» μεταξύ εγκεφάλων μέσω της τεχνολογίας συνιστά μελέτη ερευνητών του University of Washington (UW), οι οποίοι αναπαρήγαγαν μία απευθείας σύνδεση εγκεφάλων μεταξύ ζευγών ανθρώπων, ακολουθώντας μία αρχική επίδειξη που είχε λάβει χώρα πριν από έναν χρόνο.

Στη νέα μελέτη, η οποία ενέπλεκε έξι άτομα, οι ερευνητές ήταν σε θέση να μεταδώσουν σήματα από τον εγκέφαλο ενός ατόμου μέσω του Ίντερνετ και να τα χρησιμοποιήσουν για να ελέγξουν την κίνηση του χεριού ενός άλλου ατόμου, μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου από τη στιγμή της αποστολής του σήματος.

Όπως επισημαίνεται σε ανακοίνωση του πανεπιστημίου, τη στιγμή του πρώτου πειράματος τον Αύγουστο του 2013 η ομάδα του UW ήταν η πρώτη που επέδειξε δύο ανθρώπινους εγκεφάλους οι οποίοι επικοινωνούσαν με αυτόν τον τρόπο. Οι ερευνητές στη συνέχεια δοκίμασαν εκτενέστερα το brain-to-brain interface στο πλαίσιο μίας πιο αναλυτικής έρευνας, η οποία δημοσιεύθηκε στις 5 Νοεμβρίου στο PLOS ONE.

«Η νέα μελέτη φέρνει το παράδειγμα του brain-to-brain interfacing από μια αρχική επίδειξη σε κάτι που είναι πιο κοντά σε βιώσιμη τεχνολογία» αναφέρει ο Άντρεα Στόκο, ένας εκ των συντακτών της, βοηθός ερευνητής καθηγητής ψυχολογίας και ερευνητής στο Institute for Learning & Brain Sciences του UW. «Τώρα έχουμε αναπαράγει τις μεθόδους μας και ξέρουμε ότι μπορούν να λειτουργήσουν αξιόπιστα» πρόσθεσε. Επικεφαλής συντάκτης της έρευνας είναι ο Ρατζές Ράο, καθηγητής επιστήμης υπολογιστών και μηχανολογίας.

Η ομάδα συνδύασε δύο είδη μη επεμβατικών οργάνων και εξελιγμένο λογισμικό για να συνδέσει τους δύο εγκεφάλους σε πραγματικό χρόνο. Η διαδικασία είναι αρκετά άμεση: ένας συμμετέχων συνδέεται σε συσκευή ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος που «διαβάζει» την εγκεφαλική δραστηριότητα και στέλνει ηλεκτρικούς παλμούς μέσω Web στον δεύτερο συμμετέχοντα, ο οποίος φορά ένα σκουφί κολυμβητή με πηνίο διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης τοποθετημένο κοντά στο σημείο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των χεριών. Μέσω αυτού του συστήματος, ένα άτομο μπορεί να στείλει εντολή κίνησης του χεριού του άλλου απλά σκεπτόμενο την κίνηση του χεριού.

Η μελέτη ενέπλεξε τρία ζεύγη συμμετεχόντων, το καθένα με έναν αποστολέα και έναν δέκτη, με διαφορετικούς ρόλους και περιορισμούς, που βρίσκονταν σε ξεχωριστά κτήρια στο campus, σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, και δεν ήταν ικανοί να αλληλεπιδράσουν με άλλον τρόπο πέρα από το link μεταξύ των εγκεφάλων τους. Κάθε αποστολέας ήταν μπροστά από ένα παιχνίδι υπολογιστή στο οποίο έπρεπε να υπερασπιστεί μια πόλη χρησιμοποιώντας ένα κανόνι και αναχαιτίζοντας ρουκέτες που εκτοξεύονταν από ένα πειρατικό πλοίο. Αλλά επειδή οι αποστολείς δεν μπορούσαν να αλληλεπιδράσουν φυσικά με το παιχνίδι, ο μόνος τρόπος να υπερασπιστούν την πόλη τους ήταν σκεπτόμενοι την κίνηση του χεριού για να πυροδοτήσουν το κανόνι. Οι δέκτες βρίσκονταν σε άλλο σημείο του campus φορώντας ακουστικά, μέσα σε σκοτεινά δωμάτια, χωρίς να μπορούν να δουν το παιχνίδι, με το δεξί χέρι τοποθετημένο στο touchpad- χειριστήριο του κανονιού. Εάν το interface λειτουργούσε σωστά, το χέρι του δέκτη πατούσε το touchpad και πυροδοτούσε το κανόνι.

Όπως διαπιστώθηκε, τα επίπεδα ακριβείας ήταν ποικίλα μεταξύ των ζευγών, κυμαινόμενα από 25% έως 83%. Οι αστοχίες είχαν να κάνουν με τον αποστολέα να μην επιτυγχάνει να εκτελέσει με ακρίβεια την εντολή «πυρ», ενώ οι ερευνητές ήταν σε θέση να διαπιστώσουν την ποσότητα της πληροφορίας που μεταδόθηκε μεταξύ των δύο εγκεφάλων. Σημειώνεται ότι πρόσφατα ερευνητική ομάδα Starlab στη Βαρκελώνη (Starlab) πρόσφατα δημοσίευσε αποτελέσματα δικής της δουλειάς πάνω στο αντικείμενο- αλλά όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του UW, εκείνη η μελέτη δοκίμαζε μόνο έναν εγκέφαλο αποστολέα αντί για διαφορετικά ζεύγη συμμετεχόντων και διεξήχθη offline αντί σε πραγματικό χρόνο μέσω του Web. Πλέον, η ερευνητική ομάδα του UW, με χρηματοδότηση ύψους ενός εκατ. δολαρίων από το W.M Keck Foundation, πάει ένα βήμα παραπέρα, με σκοπό την αποκωδικοποίηση και μετάδοση πιο σύνθετων εγκεφαλικών λειτουργιών/ διαδικασιών.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

]]><![CDATA[Η θεραπευτική δύναμη της μουσικής]]>Wed, 05 Nov 2014 20:48:02 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/music-therapy

Ο ρόλος της μουσικής στη θεραπεία έχει δραματικά αλλάξει τις τελευταίες δύο δεκαετίες, καθώς ο τομέας της έρευνας που συνδέει τη μουσική με τη λειτουργία του εγκεφάλου - και κατ’επέκταση όλου του ανθρώπινου σώματος - έχει παρουσιάσει ήδη σαφείς αποδείξεις σύνδεσης και σχετικής αλληλεπίδρασης. Ωστόσο, οι θετικές διαπιστώσεις και αλλαγές που έφεραν αυτές οι νέες ερευνητικές αποδείξεις ως προς τη χρήση της μουσικής στην αποκατάσταση και θεραπεία δεν έχουν επικοινωνηθεί επιτυχώς, όχι μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά και σε επαγγελματίες που σχετίζονται άμεσα είτε με τον τομέα της μουσικής είτε των επιστημών ζωής.

Ερευνητές έχουν αποδείξει ότι η μουσική είναι όντως μία ξεχωριστή, παγκόσμια και δομικά άρτια γλώσσα που επηρεάζει εκτενώς τη βιολογική υπόσταση του ανθρώπου, περιλαμβάνοντας έναν σύνθετο αντιληπτικό, γνωστικό και κινητικό έλεγχο και διεργασίες σε διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου.

Έτσι, η μουσική φαίνεται ότι μπορεί να διατηρήσει σε θετικά επίπεδα ή να επανεκπαιδεύσει το δομικά κατεστραμμένο ή λειτουργικά διαταραγμένο εγκεφαλικό σύστημα. Κλινικοί και συμπεριφορικοί θεραπευτές ανά τον κόσμο, χρησιμοποιούν πια τη μουσική με πάρα πολλούς διαφορετικούς τρόπους σε χώρους επανένταξης και αποκατάστασης, ενώ βασίζουν ξεκάθαρα την πρακτική τους σε κλινικά αποδεδειγμένα ερευνητικά δεδομένα τα οποία πηγάζουν από αυτόν το νέο τομέα έρευνας της νευροεπιστήμης της μουσικής.

Αν και τα σχετικά ερευνητικά της θετικής αποκατάστασης και θεραπείας μέσω της μουσικής στην αρχή προσεγγίσθηκαν από τους περισσότερους με σκεπτικισμό και αρκετή αντίσταση, εν τέλει, η συστηματική μελέτη και παρουσίαση σχετικών αποτελεσμάτων μείωσαν τις αμφιβολίες.

Τώρα πιά, σχετικές μελέτες της νευροεπιστήμης της μουσικής περιλαμβάνουν αναφορές και προσεγγίσεις σχετικές με την νόσο Parkison και Alzheimer, τον αυτισμό και γενικότερα τις ‘ειδικές αναπτυξιακές ομάδες’, την αποκατάσταση των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων και των εγκεφαλικών επεισοδίων, την επιληψία, αλλά και πολλές άλλες πιο εξειδικευμένες κλινικές ή συμπεριφορικές εκφάνσεις της ανθρώπινης ανάπτυξης ή αποκατάστασης.

Η μουσική νευροεπιστημονική έρευνα έχει εισχωρήσει για τα καλά στους κόλπους των επιστημών ζωής, σκοπεύοντας μέσω της αρχέτυπης και ουσιαστικής σύνδεσης που παρουσιάζει η μουσική με το σώμα και τον εγκέφαλό μας, να βελτιώσει, να αποκαταστήσει και να θεραπεύσει στα πλαίσια του εφικτού.

Πηγή: iatronet.gr

]]><![CDATA[Γραμμένη στα γονίδιά μας η εγκληματική συμπεριφορά]]>Thu, 30 Oct 2014 07:40:03 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/violent-behavior

Είναι πιθανό μια εγκληματική συμπεριφορά να έχει γονιδιακή βάση σύμφωνα με τη νέα μελέτη

Ενας εγκληματίας γεννιέται έτσι, γίνεται λόγω επιρροών του περιβάλλοντος ή και τα δύο; Φινλανδοί και Σουηδοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν δύο γονίδια, τα οποία ευθύνονται για το 5% έως 10% των βίαιων εγκλημάτων, καθώς προδιαθέτουν γενετικά έναν άνθρωπο να έχει επαναλαμβανόμενη βίαιη και εγκληματική συμπεριφορά 13 φορές περισσότερο από τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Ο ρόλος του DNA

Η σκανδιναβική μελέτη ενισχύει την πεποίθηση ορισμένων επιστημόνων ότι η εγκληματικότητα, πέρα από τις κοινωνικές, οικονομικές, ψυχολογικές και άλλες παραμέτρους, έχει και μια έμφυτη βιολογική - κληρονομική διάσταση, μία αντίληψη όμως με την οποία πολλοί άλλοι επιστήμονες -και όχι μόνο- δεν συμφωνούν. Δεν είναι η πρώτη φορά πάντως που μια μελέτη συσχετίζει την εγκληματικότητα με τις επιρροές από τα γονίδια, δημιουργώντας αντιδράσεις από άλλους επιστήμονες ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι πολύ πολύπλοκη για να εξηγηθεί κυρίως από γενετικούς παράγοντες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γιάρι Τιιχόνεν του ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Molecular Psychiatry» και αναφέρουν ότι τα δύο εν λόγω γονίδια επιφέρουν τροποποιήσεις στη δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Όπως είπε ο Γιάρι Τιιχόνεν, συσσωρεύονται πλέον ολοένα περισσότερες επιστημονικές ενδείξεις για την επίδραση των γονιδίων πάνω στη βίαιη εγκληματικότητα. Ο ίδιος εκτίμησε ότι αν αυτά τα δύο «ένοχα» γονίδια δεν υπήρχαν, η εγκληματικότητα σε μια χώρα θα ήταν κατά 5% έως 10% μικρότερη. Δεν απέκλεισε ότι, πέρα από αυτά τα δύο γονίδια, υπάρχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες άλλα, τα οποία επίσης αυξάνουν άμεσα ή έμμεσα την πιθανότητα μιας βίαιης εγκληματικής πράξης.

Η ανάλυση

Η έρευνα βασίστηκε στη γενετική ανάλυση δειγμάτων DNA από περίπου 900 φυλακισμένους (είναι η πρώτη φορά που έγινε κάτι τέτοιο σε τόσο μεγάλο αριθμό φυλακισμένων), από τους οποίους οι 78 πληρούσαν το προφίλ του κατά συρροή και υπερβολικά βίαιου εγκληματία, με πολλούς φόνους ο καθένας στο «ενεργητικό» του.

Η μελέτη βρήκε ότι αυτοί οι πιο βίαιοι εγκληματίες διαθέτουν την μετάλλαξη του γονιδίου ΜΑΟΑ, το οποίο ρυθμίζει ένα ένζυμο (την μονοαμινική οξειδάση Α ή), που με τη σειρά του παίζει ρόλο - κλειδί στον εγκέφαλο, καθώς επηρεάζει το επίπεδο ενός ζωτικού νευροδιαβιβαστή, της ντοπαμίνης. Όσοι έχουν στο γονιδίωμά τους αυτή τη γονιδιακή παραλλαγή, έχουν διαπράξει τουλάχιστον δέκα σοβαρά εγκλήματα.

Ένα δεύτερο γονίδιο, το CDH13, που εμπλέκεται στην επικοινωνία μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων και έχει ήδη συνδεθεί με την έντονα παρορμητική συμπεριφορά και τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), βρέθηκε επίσης σε μεγαλύτερο ποσοστό στα άτομα που είχαν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα.

Μπορεί να μην «ενεργοποιηθούν» ποτέ

Πάντως, οι ερευνητές επεσήμαναν ότι δεν ισχύει ο βιολογικός ντετερμινισμός, αφού το 40% όσων ανθρώπων έχουν αυτή τη γονιδιακή παραλλαγή, δεν έχουν γίνει βίαιοι εγκληματίες. Ακόμη και μεταξύ όσων συνδυάζουν στο γονιδίωμά τους και τα δύο «ύποπτα» γονίδια, η πλειονότητα ποτέ δεν εμφανίζει εγκληματική συμπεριφορά. Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων έχουν αυτά τα γονίδια στο DNA τους, αλλά ποτέ δεν κάνουν κάποιο φόνο, βιασμό ή άλλο βίαιο έγκλημα.

Από την άλλη, άνθρωποι που δεν έχουν κανένα από τα δύο αυτά γονίδια, ανήκουν στην ομάδα των πολύ βίαιων φυλακισμένων εγκληματιών. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, όπως παραδέχτηκε ο Γιάρι Τιιχόνεν, δεν είναι δυνατό να αναπτυχθεί ένα προληπτικό γενετικό τεστ, το οποίο με ασφάλεια να προβλέπει ποιός θα γίνει εγκληματίας. Και σίγουρα, όπως επεσήμανε, ένας εγκληματίας δεν μπορεί να επικαλεστεί στο δικαστήριο την ύπαρξη ενός γενετικού υποβάθρου για να δικαιολογήσει την πράξη του.

Ο καθηγητής νευροεπιστήμης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Γιαν Σνουπ, που δεν συμμετείχε στη νέα γενετική έρευνα, εμφανίστηκε επιφυλακτικός και αντέτεινε ότι θα ήταν μεγάλη υπερβολή να κάνει κανείς λόγο για «γονίδια της βίας». Απλώς, όπως είπε, «σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, αυτά τα γονίδια μπορούν να δυσκολέψουν κάπως κάποιον να ελέγξει τις βίαιες τάσεις του, όμως σίγουρα δεν τον προκαθορίζουν να ζήσει μια ζωή εγκληματία».

Πηγή: http://www.tovima.gr

]]><![CDATA[Ο ρόλος των πρώτων εργαλείων στην εξέλιξη της ομιλίας]]>Mon, 27 Oct 2014 09:34:37 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/speech-development

«Σφυρηλάτησαν» τις απαρχές της γλώσσας

Ορισμένοι ερευνητές υποψιάζονται ότι η ομιλία και η δημιουργία εργαλείων «μοιράζονται» τα ίδια νευρολογικά «μονοπάτια».

Οι ερευνητές που υποστηρίζουν την άποψη αυτή, αιτιολογούν τη βάση της σκέψης τους στο γεγονός ότι οι πρόγονοί μας ανέπτυξαν και τις δύο αυτές δεξιότητες την ίδια εποχή.

Για να εξεταστεί αυτή η θεωρία, ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να μάθει πώς να φτιάχνει χειροπελέκεις και άλλα εργαλεία της παλαιολιθικής εποχής, τα οποία αναπτύχθηκαν πριν από 500.000 χρόνια, αναφέρει δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, με τον τρόπο αυτό οι ερευνητές θα επιχειρήσουν να διερευνήσουν το ρόλο των πέτρινων εργαλείων στην εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου, και ειδικότερα τις περιοχές που σχετίζονται με τη γλώσσα.

Αρχαιολόγοι από το πανεπιστήμιο Emory στη Τζόρτζια της Ατλάντα, θα εκπαιδεύσουν 20 ανθρώπους, για 100 ώρες τον καθένα, έτσι ώστε να μάθουν την τέχνη της δημιουργίας πέτρινων εργαλείων.

Ο επικεφαλής του πειράματος, Dr Dietrich Stout, θα χρησιμοποιήσει μαγνητικές τομογραφίες για να παρακολουθεί τον εγκέφαλο των συμμετεχόντων, προκειμένου να ελέγξει τη σχέση ανάμεσα στη δημιουργία εργαλείων και τη γλώσσα.

Ο ίδιος πιστεύει ότι ο εγκέφαλός μας αντιμετωπίζει τις χειρωνακτικές εργασίες, με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει τη γλώσσα, αναφέρει ακόμη δημοσίευμα του Wired.

Την ώρα που οι συμμετέχοντες θα μαθαίνουν την τέχνη αυτή, θα ακούνε παράλληλα και μια ιστορία, προκειμένου οι ερευνητές να δουν πώς η γλώσσα ενεργοποιεί τον εγκέφαλό τους.

Σύμφωνα με τον Dr Stout, αυτή θα είναι η πρώτη νευροεπιστημονική μελέτη απόκτησης δεξιοτήτων στον πραγματικό κόσμο στο πέρασμα του χρόνου.

Πηγή: http://www.newsbeast.gr

]]><![CDATA[Ο μηχανισμός της λάμψης ψαριών, εντόμων]]>Sun, 26 Oct 2014 13:35:29 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/fish_shine

ΜΠΡΙΣΤΟΛ
«Συνολική ερμηνεία» για τα εκπληκτικά χρώματα και τις ασημένιες ανταύγειες που παρατηρούμε στη φύση προσέφεραν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ στη Βρετανία.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι ασημένιες ανταύγειες στα λέπια των ψαριών και η ιριδίζουσα αντανάκλαση των χρωμάτων στα φτερά και στο κέλυφος εντόμων οφείλονται σε ασύμμετρες στρώσεις κρυστάλλων.

Τα αστραφτερά αυτά πλάσματα έχουν αναπτύξει την ικανότητα αυτή, σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευθούν όσο το δυνατόν περισσότερες από τις ευεργετικές ιδιότητες του ηλιακού φωτός.

Εκτίμηση

Η επιστημονική ομάδα εκτιμά πως ο άνθρωπος θα μπορούσε να μιμηθεί τη μέθοδο αυτή για την κατασκευή «υπερανακλαστικών» επιφανειών. Μία από τις σημαντικότερες παρατηρήσεις μας αφορά τις διαφορές πάχους που εμφανίζουν μεταξύ τους οι κρύσταλλοι», λέει ο δρ Τομ Τζόρνταν, μέλος της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ.

«Καθώς το φως φθάνει στο πλάσμα και συναντά τις διαφορές αυτές στις στρώσεις κρυστάλλων, τα κύματα φωτός αλληλοσυγκρούονται, δημιουργώντας οπτικά φαινόμενα», αναφέρει ο δρ Νίκολας Ρόμπερτς, επικεφαλής της μελέτης, το πόρισμα της οποίας δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος της επιστημονικής επιθεώρησης της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Βρετανίας.

Αυτό σημαίνει ότι το φως εγκλωβίζεται ανάμεσα στις στρώσεις κρυστάλλων, για να εξοστρακισθεί στις επιφάνειές του, προτού εξέλθει εκ νέου. Οι επιφάνειες αυτές στα ζώα αντανακλούν περισσότερο φως από ό,τι κάθε υπάρχουσα ανθρώπινη κατασκευή. Το φαινόμενο αυτό, που εμποδίζει το φως να «δραπετεύσει» μέσω κάποιας επιφάνειας, ενδιαφέρει ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα.

Μία από τις πάμπολλες πρακτικές εφαρμογές της μελέτης του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ αφορά τη δημιουργία ακόμη αποτελεσματικότερων συσκευών φωτισμού LED, το φως των οποίων θα πολλαπλασιάζεται χάρη στην ακόμη πιο αποτελεσματική αντανάκλασή του από επιφάνεια κρυστάλλων, όπως εκείνες των ψαριών και των εντόμων.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

]]><![CDATA[Η αλλαγή της ώρας επηρεάζει τη σωματική δραστηριότητα των παιδιών]]>Sat, 25 Oct 2014 16:11:12 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/hour-change

Από τα χαράματα της Κυριακής θα κινούμαστε πια σύμφωνα με την χειμερινή ώρα, γυρίζοντας τους δείκτες των ρολογιών μία ώρα πίσω. Κι ενώ μπορεί να «κερδίσουμε» μια ώρα ύπνου, βρετανοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η αλλαγή της ώρας έχει επιπτώσεις στη δημόσια υγεία και ειδικότερα στα παιδιά.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Journal of Behavioural Νutrition and Physical Activity, ομάδα ειδικών από τη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, με επικεφαλής τη Δρ Άννα Γκούντμαν, υποστηρίζουν ότι αν ίσχυε μόνιμα η θερινή ώρα τότε τα παιδιά θα είχανν περισσότερο χρόνο για σωματική άσκηση και γενικά χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες, επειδή η ημέρα θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό αφού μελέτησαν 23.000 παιδιά, πέντε έως 16 ετών από εννέα χώρες. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι, η δραστηριότητα των παιδιών είναι αυξημένη κατά 15% - 20% σε καθημερινή βάση τις μέρες του καλοκαιριού σε σχέση με εκείνες του χειμώνα, όπως προέκυψε από ειδικές συσκευές που φορούσαν τα παιδιά και κατέγραφαν την σωματική κινητικότητά τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι επειδή με την χειμερινή ώρα η ημέρα είναι μικρότερη και τα απογεύματα το φυσικό φως είναι λιγότερο αυτό εμποδίζει τα παιδιά με τα σχολείο να παίζουν, να ασκούνται και γενικά να κάνουν διάφορες ψυχαγωγικές δραστητριότητες, κάτι που είναι γνωστό ότι βοηθά στη σωματική και ψυχική υγεία τους. Με αυτό το σκεπτικό, οι Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα πρέπει μόνιμα να ισχύει η θερινή ώρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, το ζήτημα αυτό έχει κατά καιρούς απασχολήσει σοβαρά μερικές χώρες, ιδαίτερα τη Μ. Βρετανία, όπου έχει συζητηθεί και στο Κοινοβούλιο, αλλά χωρίς να ληφθεί απόφαση. Στην Αυστραλία, το 2008, δημιουργήθηκε μέχρι και πολιτικό κόμμα με βασική διεκδίκηση τη μόνιμη θερινή ώρα.

«Η ύπαρξη πρόσθετου χρόνου με φυσικό φως μέσα στη μέρα θα επηρέαζε κάθε παιδί σε μια χώρα, κάθε μέρα του έτους, έχοντας πολύ πιο θετικές επιπτώσεις από πολλά άλλα πιθανά μέτρα για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας», εξηγεί η Δρ Γκούντμαν. Όπως λέει, η θετική επίδραση φαίνεται να είναι η ίδια τόσο για τα αγόρια, όσο και για τα κορίτσια, τόσο για τα παιδιά με κανονικό βάρος, όσο και για όσα έχουν περισσότερα κιλά από το φυσιολογικό, ανεξαρτήτως κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου της οικογένειάς τους.

Η Δρ Γκούντμαν υποστηρίζει ότι σε μια χώρα, όπως η Μ. Βρετανία, υπάρχει μια ξαφνική μείωση των επιπέδων σωματικής δραστηριότητας κατά 5% εξαιτίας της χειμερινής ώρας. Η συνεργάτης της στην έρευνα Άσλεϊ Κούπερ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, συμπληρώνει ότι «η εισαγωγή μόνιμης θερινής ώρας δεν θα έλυνε το πρόβλημα της γενικά χαμηλής σωματικής δραστηριότητας, όμως πιστεύουμε ότι είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Βέβαια, σύμφωνα με τον αντίλογο αν ίσχυε μόνιμα η θερινή ώρα τότε τα πρωινά θα ήταν πιο σκοτεινά, πράγμα που θα δυσκόλευε τα παιδιά να πάνε στο σχολείο και τους εργαζόμενους στη δουλειά τους.

Η εισαγωγή του θεσμού της αλλαγής ώρας στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έγινε το 1975. Η αλλαγή γίνεται κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου (θερινή ώρα - μια ώρα μπροστά) και την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου (χειμερινή ώρα - μια ώρα πίσω), στη 1:00 π.μ. ώρα Γκρίνουιτς. Έτσι, η θερινή ώρα στην Ελλάδα είναι τρεις ώρες μπροστά από την ώρα Γκρίνουιτς, ενώ η χειμερινή δύο ώρες μπροστά.

Πηγή: http://health.in.gr

]]><![CDATA[Καρκινικά κύτταρα μολύνουν υγιή με μόρια RNA]]>Sat, 25 Oct 2014 05:21:59 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/cancer-cell-rna

Η ανακάλυψη δείχνει να περιπλέκει περαιτέρω τις προσπάθειες για αντιμετώπιση του καρκίνου

Χιούστον, Τέξας
Τα κυτταρικά απόβλητα των καρκινικών όγκων περιέχουν μόρια RNA που μπορούν να μετατρέψουν υγιή γειτονικά κύτταρα σε καρκινικά, αποκαλύπτουν πειράματα στις ΗΠΑ.

Τα νέα ευρήματα

Η νέα μελέτη αφορά τα λεγόμενα εξωσωμάτια, μικροσκοπικά σφαιρίδια που απελευθερώνονται από πολλά είδη κυττάρων και πιστεύεται ότι περιέχουν διάφορα μεταβολικά απόβλητα. Προηγούμενες έρευνες, επισημαίνει ο δικτυακός τόπος της επιθεώρησης Nature, είχαν δείξει ότι τα καρκινικά κύτταρα απελευθερώνουν περισσότερα εξωσωμάτια από τα υγιή, χωρίς να είναι γνωστό το γιατί.

Όπως δείχνει η νέα έρευνα, τα εξωσωμάτια των καρκινικών όγκων είναι κι αυτά επιθετικά. Οι ερευνητές αναφέρουν στην επιθεώρηση «Cancer Cell» ότι η έκθεση υγιών κυττάρων σε εξωσωμάτια που απομονώθηκαν από καλλιέργειες καρκινικών κυττάρων οδηγεί στην εμφάνιση όγκων. Η διαπίστωση δείχνει να περιπλέκει περαιτέρω τις προσπάθειες για αντιμετώπιση του καρκίνου, θα μπορούσε όμως να αξιοποιηθεί στην ανίχνευση και την παρακολούθηση των όγκων.

Κύτταρο καρκίνου του μαστού σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης

Η απομόνωση

Η διεθνής ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Ράγκου Καλούρι του Κέντρου Καρκίνου MD Anderson στο Χιούστον, σε πρώτη φάση απομόνωσαν εξωσωμάτια από καλλιέργειες υγιών και καρκινικών κυττάρων. Τα εξωσωμάτια έχουν περίβλημα από μεμβράνες και περιέχουν πρωτεΐνες, DNA, RNA και διάφορα άλλα μόρια. Η ανάλυση έδειξε ότι σε αντίθεση με τα εξωσώματα των υγιών κυττάρων, τα εξωσωμάτια των όγκων περιέχουν τα δομικά υλικά που απαιτούνται για την παραγωγή microRNA, μικρών μορίων RNA που μπορούν να εμποδίσουν τη λειτουργία ορισμένων γονιδίων.

Στην επόμενη φάση, οι ερευνητές έδειξαν ότι η έκθεση υγιών κυττάρων σε καρκινικά εξωσωμάτια επηρεάζει τα μοτίβα γονιδιακής έκφρασης. Επιπλέον, τα υγιή κύτταρα που είχαν υποστεί αυτές τις αλλαγές προκαλούσαν την εμφάνιση όγκων όταν μεταμοσχεύθηκαν σε υγιή πειραματόζωα. Αντίθετα, τα εξωσωμάτια από υγιή κύτταρα δεν επέφεραν αυτές τις αλλαγές, ενώ η εμφάνιση όγκων λόγω έκθεσης σε καρκινικά εξωσωμάτια ήταν δυνατό να μπλοκαριστεί με ουσίες που εμποδίζουν την παραγωγή microRNA.

Η μόλυνση

Η εικόνα που προκύπτει είναι ότι οι καρκινικοί όγκοι μπορούν να «μολύνουν» υγιή κύτταρα με microRNA και να τα μετατρέψουν σε καρκινικά. Για να επιβεβαιώσουν αυτό το συμπέρασμα, οι ερευνητές απομόνωσαν εξωσωμάτια από το αίμα 8 υγιών εθελοντών και 11 ασθενών με καρκίνο. Τα εξωσωμάτια 5 ασθενών προκάλεσαν όγκους όταν χορηγήθηκαν σε υγιή ποντίκια, κάτι που δεν συνέβη τα εξωσωμάτια υγιών εθελοντών. Η ανακάλυψη είναι απίθανο να οδηγήσει άμεσα σε νέες αντικαρκινικές θεραπείες που μπλοκάρουν τα εξωσωμάτια: προηγούμενες μελέτες έχουν δώσει ενδείξεις ότι τα εξωσωμάτια ορισμένων υγιών κυττάρων περιέχουν ουσίες που προλαμβάνουν τον καρκίνο.

Δεδομένου όμως ότι τα εξωσωμάτια κυκλοφορούν στο αίμα σε σχετικά μεγάλους αριθμούς, πιο μεγάλους σε σχέση με τα ελεύθερα καρκινικά κύτταρα, η μελέτη θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες διαγνωστικές μεθόδους. Εκτός αυτού, βοηθά στην κατανόηση μιας εξαιρετικά περίπλοκης ασθένειας.

Πηγή: http://www.tovima.gr

]]><![CDATA["Μετρητής θερμίδων" ίσως να κρύβεται στον εγκέφαλο]]>Thu, 23 Oct 2014 15:02:33 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/calories-counter

Αξιολογεί ασυνείδητα τις επιλογές μας με βάση το πόσο παχυντικές είναι

Κάθε φορά που ανοίγετε το ψυγείο, ένα είδος «μετρητή θερμίδων» αξιολογεί ασυνείδητα τις επιλογές σας με βάση το πόσο παχυντικές είναι, υποδεικνύουν τα πειράματα ψυχολόγων στον Καναδά. «Διαπιστώσαμε ότι ο εγκέφαλος παρακολουθεί το πραγματικό θερμιδικό περιεχόμενο των τροφίμων» λέει ο Άλαν Ντάγκερ του Ινστιτούτου Νευρολογίας του Μόντρεαλ, επικεφαλής της μελέτης.

Η μελέτη

Οι ερευνητές ζήτησαν από 29 εθελοντές να κοιτάξουν φωτογραφίες 50 γνώριμων τροφίμων, να βαθμολογήσουν το πόσο τους άρεσε κάθε τρόφιμο, και να εκτιμήσουν πόσες θερμίδες περιείχε. Οι συμμετέχοντες παρουσίασαν χαμηλές επιδόσεις στην εκτίμηση του θερμιδικού περιεχομένου. Όταν όμως κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια εικονική δημοπρασία, στην οποία έπρεπε να αποφασίσουν πόσα χρήματα θα έδιναν για κάθε τρόφιμο ανάλογα με το θερμιδικό του περιεχόμενο, οι επιλογές τους ταίριαζαν με το πραγματικό θερμιδικό περιεχόμενο κάθε τροφίμου.

Επιπλέον, η εξέταση του εγκεφάλου των εθελοντών με λειτουργικό μαγνητικό συντονισμό -μια παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας- έδειξε ότι η δραστηριότητα στον μεσοκοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό, μια περιοχή που κωδικοποιεί την αξία των ερεθισμάτων, επίσης σχετίζεται με το πραγματικό θερμιδικό περιεχόμενο των τροφών. Τα ευρήματα προσφέρουν ενδείξεις για τη λειτουργία αυτής της περιοχής ως μετρητή θερμίδων, δεν αρκεί όμως για να αποδείξει αυτή την υπόθεση.
Σε κάθε περίπτωση, η μελέτη της αντίδρασης του εγκεφάλου στα διαθέσιμα τρόφιμα θα μπορούσε να βοηθήσει στη μάχη κατά της παχυσαρκίας. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Psychological Science»

Πηγή: http://www.tovima.gr

]]><![CDATA[Τα φτερά των πτηνών είναι εξίσου δυνατά με ανθρακονήματα]]>Thu, 23 Oct 2014 11:11:17 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/bird-feathers

Επιστήμονες του Πανεπιστήμιου του Σαουθάμπτον ανακάλυψαν πως τα φτερά των πτηνών είναι κατασκευασμένα από υλικό εξίσου δυνατό με ανθρακονήματα, το υλικό που χρησιμοποιείται για την κατασκευή αεροπλάνων.

Το φυσικό υλικό είναι ισχυρότερο και ελαφρύτερο από το ατσάλι, ενώ επιτρέπει στο λοφίο και τις φτερούγες του πτηνού να λυγίζουν και να στρέφονται ώστε να αντιμετωπίζουν τις πιέσεις που αναπτύσσονται κατά την πτήση, σύμφωνα με τους Βρετανούς ερευνητές.

Η εξέλιξη αυτή των φτερών πραγματοποιήθηκε σταδιακά από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πριν από 150 εκατομμύρια χρόνια, με αποτέλεσμα σήμερα να αποτελούν κάποιες από τις πιο ισχυρές και ελαφριές φυσικές δομές.

Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα σκληρότητας σε μικροσκοπική κλίμακα, γνωστά ως νανο-οδόντωση, ώστε να δείξουν πως τα φτερά αποτελούνται από πολλαπλά στρώματα κερατίνης, ένα ινώδες υλικό παρόμοιο σε κατασκευή με τα ανθρακονήματα.

Τα ανθρακονήματα χρησιμοποιούνται για την κατασκευή αυτοκινήτων, ποδηλάτων και αεροπλάνων, καθώς είναι πέντε φορές πιο δυνατά από το ατσάλι, όμως είναι ελαφρύτερα κατά δύο τρίτα.

Η ανακάλυψη του φυσικού τους ισοδυνάμου μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών οχημάτων και προπελών, υποστηρίζουν οι ερευνητές, οι οποίοι χρησιμοποίησαν για τα πειράματά τους φτερά από κύκνους, φαλακρούς αετούς και πέρδικες, δηλαδή τρία είδη με πολύ διαφορετικά στυλ πτήσης.

«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν πως ο αριθμός και το σχετικό πάχος των στρωμάτων γύρω από την περιφέρεια της ράχης και κατά μήκος των φτερών δεν είναι σταθερός, και μπορεί να μεταβληθεί προκειμένου να αντιμετωπίσει τις πιέσεις της πτήσης συγκεκριμένα για το κάθε πτηνό ή για την γενετική γραμμή στην οποία αυτό ανήκει», δήλωσε ο Κριστιάν Λωρέν, επικεφαλής της μελέτης.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

]]><![CDATA[Αναστρέψιμη ελκτική ακτίνα]]>Tue, 21 Oct 2014 10:59:58 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/tractor-beam

Οι δρ. Βλάντλεν Σβέντοφ (αριστερά) και δρ. Σίριλ Χνατόφσκι ρυθμίζουν την «κοίλη» ακτίνα λέιζερ.

Ως γνωστόν, η ελκτική ακτίνα (tractor beam) αποτελούσε ένα από τα πλέον «παραδοσιακά» όνειρα της επιστημονικής φαντασίας- ένα μέσο για την εύκολη ρυμούλκηση αντικειμένων, χωρίς να απαιτείται φυσική επαφή. Ωστόσο το εν λόγω όραμα φαίνεται ικανό να εξελιχθεί σε πραγματικότητα, εάν η δουλειά ερευνητών του Australian National University (ANU) αποτελεί δείγμα της προόδου στον συγκεκριμένο τομέα.

Ειδικότερα, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του πανεπιστημίου, φυσικοί που ειδικεύονται στον τομέα των λέιζερ κατασκεύασαν μία ακτίνα η οποία είναι σε θέση τόσο να τραβάει όσο και να απωθεί αντικείμενα, χρησιμοποιώντας μία «κοίλη» ακτίνα λέιζερ που είναι φωτεινή γύρω από τις άκρες και σκοτεινή στο κέντρο της.

Όπως υποστηρίζεται, πρόκειται για την πρώτη οπτική ελκτική ακτίνα μεγάλων αποστάσεων και ήταν σε θέση να κινεί σωματίδια διαμέτρου ενός πέμπτου του χιλιοστού σε απόσταση μέχρι 20 εκατοστών- περίπου 100 φορές πιο μακριά σε σχέση με προηγούμενα πειράματα.

«Η επίδειξη μιας ακτίνας λέιζερ μεγάλης κλίμακας όπως αυτή είναι ένα είδους ‘Αγίου Δισκοποτήρου’ για τους φυσικούς που ασχολούνται με λέιζερ» δήλωσε ο καθηγητής Βιεσλάβ Κρολικόβσκι, του Research School of Physics and Engineering. Η νέα τεχνική έχει ιδιαίτερα πολύπλευρο χαρακτήρα επειδή απαιτεί μόνο μία ακτίνα λέιζερ- και θα μπορούσε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιηθεί στον έλεγχο της ατμοσφαιρικής μόλυνσης ή για την ανάκτηση μικροσκοπικών, ευαίσθητων ή επικίνδυνων σωματιδίων για σκοπούς δειγματοληψίας.

Επίσης, οι ερευνητές μπορούν να φανταστούν αύξηση της κλίμακας όσον αφορά στο αποτέλεσμα: «επειδή τα λέιζερ διατηρούν την ποιότητα της ακτίνας τους για μεγάλες αποστάσεις, αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και σε απόσταση μέτρων. Το εργαστήριό μας απλά δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να το δείξουμε» λέει ο Dr. Βλάντλεν Σβέντοφ, ένας εκ των συντελεστών της έρευνας και «κινητήρια δύναμη» πίσω από το project, μαζί με τον Dr. Σίριλ Χνατόφσκι.

Η ακτίνα του ANU βασίζεται στην ενέργεια του λέιζερ που θερμαίνει τα σωματίδια και τον αέρα γύρω τους αντί για την αξιοποίηση της ορμής των φωτονίων για τη μετάδοση της κίνησης. Η ομάδα του πανεπιστημίου επέδειξε τη συγκεκριμένη επίδραση στο επικαλυμμένα με χρυσό γυάλινα κοίλα σωματίδια. Τα σωματίδια «παγιδεύονται» στο σκοτεινό κέντρο της ακτίνας. Η ενέργεια από το λέιζερ χτυπά το σωματίδιο και «ταξιδεύει» πάνω στην επιφάνειά του, όπου απορροφάται, δημιουργώντας θερμά σημεία. Σωματίδια του αέρα που συγκρούονται με τα θερμά σημεία θερμαίνονται επίσης και εκτοξεύονται μακριά από την επιφάνεια, με αποτέλεσμα την ανάκρουση και κίνηση του σωματιδίου προς την αντίθετη πλευρά. Για τον χειρισμό του σωματιδίου, η ομάδα μετακινεί τη θέση του θερμού σημείου ελέγχοντας την πόλωση της ακτίνας λέιζερ.

«Αναπτύξαμε μια τεχνική που μπορεί να δημιουργήσει ασυνήθιστες καταστάσεις πόλωσης στην μορφής ντόνατ ακτίνα…μπορούμε να μεταβούμε ομαλά από μία πόλωση σε άλλη και ως εκ τούτου να σταματήσουμε το σωματίδιο ή να αναστρέψουμε την κατεύθυνσή του κατά βούληση» σημειώνει ο Χνατόφσκι.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nature Photonics.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr

]]><![CDATA[Ανακαλύφθηκαν κρυφές υπογραφές συνείδησης στον εγκέφαλο ασθενών "φυτών"]]>Mon, 20 Oct 2014 09:20:40 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/brain-patients

Μέχρι σήμερα οι γιατροί θεωρούν ότι οι άνθρωποι - φυτά, οι οποίοι μπορούν να βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση για πολλά χρόνια, δεν έχουν καμία επίγνωση για τον κόσμο.

Επιστήμονες στη Βρετανία ανακάλυψαν κρυφές «υπογραφές» της συνείδησης σε ανθρώπους που βρίσκονται εδώ και χρόνια σε κατάσταση «φυτού». Αυτό δείχνει ότι οι ασθενείς - φυτά μπορεί να είναι πιο συνειδητοί για τον κόσμο γύρω τους από ό,τι νομίζουμε έως τώρα, κάτι που τα τελευταία χρόνια έχουν δείξει και άλλες έρευνες ότι μπορεί να συμβαίνει.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Σρίβας Τσενού του Τμήματος Κλινικών Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "PLoS Computational Biology", σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν 32 ασθενείς, από τους οποίους οι 13 σε φυτική κατάσταση, καταγράφοντας την ηλεκτρική δραστηριότητα των νευρώνων του εγκεφάλου τους μέσω ηλεκτροδίων που είχαν εφαρμοστεί στο κρανίο τους (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα).

Οι επιστήμονες συνέκριναν στη συνέχεια τα «μοτίβα» της ηλεκτρικής δραστηριότητας των ασθενών - φυτών με τα αντίστοιχα άλλων υγιών ατόμων. Αποκάλυψαν έτσι ότι οι τέσσερις από τους 13 ασθενείς - φυτά εμφάνιζαν ηλεκτρικές «υπογραφές» παρόμοιες με εκείνες των υγιών ανθρώπων, πράγμα που υποδηλώνει ότι είχαν μια μορφή συνείδησης, η οποία πιθανότατα επέτρεπε τη δημιουργία συνειδητών σκέψεων και φαντασίας.

Σε επόμενο στάδιο, οι ερευνητές εξέτασαν με την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης τους εγκέφαλους αυτών των τεσσάρων ασθενών, από τους οποίους ζητήθηκε να φανταστούν ότι παίζουν τένις. Τρεις από τους τέσσερις ασθενείς φάνηκε ότι όντως κατάλαβαν τι τους ζητήθηκε, καθώς ενεργοποιήθηκε εκείνη η περιοχή του εγκεφάλου τους, η οποία, όπως έχουν δείξει προηγούμενες έρευνες, εμπλέκεται στον σχεδιασμό των κινήσεων.

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι μερικά εγκεφαλικά δίκτυα που υποστηρίζουν τη συνείδηση στους υγιείς ενηλίκους, μπορεί να έχουν διατηρηθεί σε έναν αριθμό ανθρώπων σε μόνιμη κατάσταση φυτού», δήλωσε ο Σρίβας Τσενού.

Μέχρι σήμερα οι γιατροί θεωρούν ότι οι άνθρωποι - φυτά (συνήθως λόγω κάποιου σοβαρού εγκεφαλικού τραύματος), οι οποίοι μπορούν να βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση για πολλά χρόνια, δεν έχουν καμία επίγνωση για τον κόσμο, αν και περιστασιακά μπορεί να ανοίγουν τα μάτια τους και να κοιτάνε γύρω τους, χωρίς όμως να αντιδρούν στα ερεθίσματα ή να κάνουν την παραμικρή κίνηση.

Η νέα έρευνα θα βοηθήσει τους γιατρούς να ξεχωρίζουν εκείνους τους ασθενείς που, αν και δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους, στην πραγματικότητα έχουν μια συνείδηση για το τι συμβαίνει στο περιβάλλον τους. Στόχος είναι να αναπτυχθεί τελικά ένα διαγνωστικό τεστ που θα κάνει διάκριση ανάμεσα στους ασθενείς σχετικά με το κατά πόσο μια «σπίθα» συνείδησης υπάρχει ακόμη στο νου τους.

Πηγή: http://news247.gr

]]><![CDATA[Ανακαλύφθηκαν βραχογραφίες 40000 ετών]]>Sun, 19 Oct 2014 14:54:43 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/paintings

Βραχογραφίες ηλικίας 40.000 ετών ανακαλύφθηκαν σε σπήλαια στην Ινδονησία, οι οποίες μπορεί να είναι οι αρχαιότερες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση, η ανακάλυψη αναγκάζει τους επιστήμονες να ξαναγράψουν το αρχικό κεφάλαιο στην ιστορία της τέχνης, καθώς αποδεικνύεται ότι, πέρα από τα σπήλαια της Γαλλίας και της Ισπανίας με τις διάσημες βραχογραφίες, μια αντίστοιχη καλλιτεχνική δραστηριότητα αναπτυσσόταν παράλληλα και στην άλλη πλευρά του πλανήτη, κάτι άγνωστο έως τώρα.

Οι ινδονησιακές βραχογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν ζώα και ανθρώπινες παλάμες (που θυμίζουν την τεχνική του «στένσιλ»), έχουν ζωγραφιστεί στο εσωτερικό επτά ασβεστολιθικών σπηλαίων του μεγάλου νησιού Σουλαβέζι. Για τη δημιουργία των περισσότερων βραχογραφιών χρησιμοποιήθηκε μια χρωστική ουσία, που λέγεται ερυθρά ώχρα.
Έως τώρα πιστευόταν ότι η Δυτική Ευρώπη αποτελεί το λίκνο της τέχνης, πριν περίπου 35.000 έως 40.000 χρόνια.

Το γεγονός ότι οι προϊστορικοί κάτοικοι της Ινδονησίας, την ίδια περίπου εποχή, έκαναν παραπλήσια πράγματα, δείχνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ότι η τέχνη των σπηλαίων πιθανώς αναπτύχθηκε ανεξάρτητα σε όλο τον κόσμο, από την Ευρώπη έως τη νοτιοανατολική Ασία. Ένα εναλλακτικό σενάριο είναι ότι η τέχνη μεταφέρθηκε στην Ασία από τους πρώτους μετανάστες (Homo sapiens), οι οποίοι έφθασαν από την Αφρική αρχικά στην Ευρώπη και μετά εξαπλώθηκαν προς τα ανατολικά.

H «απρόσμενη» -όπως χαρακτηρίστηκε- ανακάλυψη παρουσιάστηκε στο περιοδικό «Nature» από αυστραλούς και ινδονήσιους επιστήμονες με επικεφαλής τον Μαξίμ Ομπέρ του Πανεπιστημίου Γκρίφιθ, σύμφωνα με το BBC, το πρακτορείο Reuters και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Τα προϊστορικά έργα τέχνης της Ινδονησίας ήταν γνωστά από τη δεκαετία του ’50, όμως ποτέ ως τώρα δεν είχε προσδιοριστεί η χρονολόγησή τους. Μερικοί ειδικοί νόμιζαν ότι είναι περίπου 10.000 ετών, αλλά η νέα ανάλυσή τους με τις πιο σύγχρονες μεθόδους (μέτρηση ραδιενεργών ισοτόπων ουρανίου - θορίου) δείχνει πως ορισμένα είναι πολύ πιο παλιά, τουλάχιστον 39.900 ετών.

Υπάρχουν επίσης έργα πιο πρόσφατα, ηλικίας περίπου 27.000 ετών, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι των σπηλαίων ζωγράφιζαν στο ίδιο μέρος επί 13.000 χρόνια. Σε ένα άλλο ινδονησιακό σπήλαιο, 100 χιλιόμετρα βορειότερα, βρέθηκαν επίσης βραχογραφίες που δεν έχουν χρονολογηθεί ακόμη, αλλά φαίνονται εξίσου παλιές.

Η αρχαιότερη γνωστή απεικόνιση σε βράχους μέχρι σήμερα στον κόσμο -μία ερυθρά κηλίδα ηλικίας περίπου 40.800 ετών - έχει ανακαλυφθεί στο ισπανικό σπήλαιο Ελ Καστίγιο. Οι βραχογραφίες ζώων στα γνωστά γαλλικά σπήλαια Λασκό και Σοβέ είναι πιο πρόσφατες, περίπου 26.000 έως 18.000 ετών, αν και μία απεικόνιση ρινόκερου στο Σοβέ έχει χρονολογηθεί πριν από 35.000 χρόνια (κάτι που αμφισβητείται).

Οι απεικονίσεις της παλάμης στην Ινδονησία είναι οι αρχαιότερες στον κόσμο (τουλάχιστον 2.000 χρόνια παλαιότερες από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές) και γίνονταν με τον ίδιο τρόπο όπως στην Ευρώπη και όπως κάνουν ακόμη σήμερα τα παιδιά και μερικοί καλλιτέχνες. Οι άνθρωποι πίεζαν τα χέρια τους πάνω στον βράχο και φυσούσαν (με το στόμα ή άλλο τρόπο) μια χρωστική ουσία ανάμεσα στα ανοιγμένα δάχτυλά τους, έτσι ώστε να μείνει τελικά το αποτύπωμα του περιγράμματος της παλάμης τους.

«Η ανακάλυψη είναι πραγματικά σημαντική, επειδή μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από την ευρωκεντρική άποψη ότι η έκρηξη της δημιουργικότητας ήταν κάτι που αφορούσε μόνο την Ευρώπη και ότι δεν εμφανίστηκε σε άλλα μέρη του κόσμου παρά πολύ αργότερα», δήλωσε ο καθηγητής Κρις Σίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.
Οι επιστήμονες θεωρούν πλέον πιθανό ότι αρκετές γνωστές τοποθεσίες στην Ασία περιέχουν εξίσου αρχαία έργα τέχνης, απλώς δεν έχουν ακόμη χρονολογηθεί με ακρίβεια.

Πολλά, όμως, από αυτά τα έργα φαίνεται να έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές από τη βιομηχανική ρύπανση της ατμόσφαιρας και την εξορυκτική δραστηριότητα.

Πηγή: http://www.tanea.gr

]]><![CDATA[Οι φάλαινες όρκα μαθαίνουν νέες γλώσσες]]>Fri, 17 Oct 2014 08:08:25 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/orca

Τα περισσότερα ζώα παράγουν ήχους με έμφυτο και όχι επίκτητο τρόπο, όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Μια από αυτές είναι η όρκα (Orcinus orca) , που αναφέρεται κοινώς (και μάλλον δυσφημιστικά) και ως φάλαινα δολοφόνος.

Οι όρκες λοιπόν μιλούν “διαλέκτους” διαφορετικές από αυτές άλλων μελών του είδους τους. Παράγουν δηλαδή ένα περίπλοκο φωνητικό εύρος που αποτελείται από σφυρίγματα, γλωσσικούς ήχους «κλικ» και παλμικά καλέσματα, τα οποία είναι επαναλαμβανόμενοι σύντομοι ήχοι εναλλασσόμενοι με διαστήματα σιωπής για απόδοση έμφασης.

Μάλιστα, τα ακουστικά χαρακτηριστικά της φωνητικής επικοινωνίας, όπως η διάρκεια και ο τόνος, διαφέρουν ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες ορκών. Για να το περιγράψουν οι επιστήμονες κάνουν την παρομοίωση της διαφορετικότητας ανάμεσα στα ρώσικα και τα ελληνικά.

Οι όρκες που ζουν μαζί χρησιμοποιούν ξεχωριστά φωνητικά χαρακτηριστικά, σαν τη δική τους διάλεκτο, γεγονός που αποτελεί ένδειξη ικανότητας φωνητικής μάθησης, όμως οι επιστήμονες χρειάζονταν πειραματική επαλήθευση.

Η έρευνα έλαβε χώρα στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Hubbs στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, όπου οι επιστήμονες παρατήρησαν πως οι όρκες άρχισαν να επικοινωνούν φωνητικά με δελφίνια μετά από κάποιο χρονικό διάστημα στον ίδιο χώρο.

Τα δελφίνια αποτελούν ιδανικό είδος για σύγκριση, καθώς γενικά παράγουν παρόμοιους ήχους, αν και βασίζονται περισσότερο σε σφυρίγματα και γλωσσικούς ήχους σε σχέση με τις φάλαινες που προτιμούν τα παλμικά καλέσματα.

Συγκρίνοντας παλαιότερες ηχογραφήσεις από ομάδες ορκών και δελφινιών στον ίδιο χώρο αλλά και μόνες τους, η ερευνητική ομάδα κατάφερε να προσδιορίσει το βαθμό στον οποίο οι όρκες έμαθαν ηχητικά καλέσματα από τα δελφίνια.

Σύμφωνα με την Ανν Μπόουλς, επικεφαλής της έρευνας, οι τρεις όρκες που πέρασαν αρκετά χρόνια με δελφίνια είχαν μεταβάλλει τις επιλογές των ήχων που παράγουν ώστε να ταιριάζουν περισσότερο με τη διανομή που χρησιμοποιούν περισσότερο τα δελφίνια, δηλαδή περισσότερα σφυρίγματα και γλωσσικοί ήχοι έναντι παλμικών καλεσμάτων.

Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης πως οι φάλαινες ήταν ικανές να μάθουν εντελώς νέους ήχους, όπως αυτούς που μάθαιναν στα δελφίνια οι εκπαιδευτές τους.

Η ικανότητα φωνητικής μάθησης δε σημαίνει απαραίτητα πως οι όρκες χρησιμοποιούν τη γλώσσα όπως οι άνθρωποι, ωστόσο αποτελεί ένδειξη υψηλού επιπέδου νευρικής πλαστικότητας, δηλαδή της ικανότητας του εγκεφάλου να ενσωματώσει νέες πληροφορίες, δήλωσε η Μπόουλς.

Το θέμα είναι ότι η μελέτη διενεργήθηκε υπό προβληματικές συνθήκες που θέτουν σε αμφισβήτηση τα αποτελέσματά της, καθώς φάλαινες και δελφίνια βρίσκονταν σε αιχμαλωσία.

Οι όρκες αποδεδειγμένα υποφέρουν όταν βρίσκονται αιχμάλωτες σε μικρές δεξαμενές και σύμφωνα με έρευνα της ΜΚΟ The Dodo ζουν τέσσερεις φορές λιγότερο από τα μέλη του είδους τους που ζουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον

Παρότι λοιπόν η έρευνα προσθέτει σημαντικά στοιχεία στο σώμα της γνώσης γύρω από τα θαυμαστά και μυστηριώδη πλάσματα το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο: έχουμε το δικαίωμα να διενεργούμε πειράματα σε αυτά τα ζώα υπό αυτές τις συνθήκες;

Η απάντησή μας είναι όχι.

Πηγή: http://www.econews.gr

]]><![CDATA[Η περιέργεια ενισχύει τη διαδικασία της μάθησης]]>Wed, 15 Oct 2014 08:14:41 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/education-brain

Όσο πιο περίεργος είναι κανείς για ένα θέμα, τόσο πιο εύκολα θα αποκομίσει περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό.

Μια νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο στο Neuron, παρέχει μια πιο βαθιά γνώση γύρω από το τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας, όταν κάτι μας προκαλεί την περιέργεια.

Τα ευρήματα θα μπορούσαν ενδεχομένως να βοηθήσουν τους επιστήμονες να βρουν τρόπους να βελτιώσουν τη γενικότερη διαδικασία μάθησης και μνήμης, τόσο σε υγιείς ανθρώπους, όσο και σε αυτούς που υποφέρουν από νευρολογικές ασθένειες.

"Τα ευρήματά μας έχουν, δυνητικά, πολύ εκτεταμένες επιπτώσεις για το κοινό, επειδή αποκαλύπτουν πληροφορίες γύρω από το πώς μια μορφή εσωτερικής παρακίνησης –δηλαδή η περιέργεια- επηρεάζει τη μνήμη. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν τρόπους για τη βελτίωση της διαδικασίας της μάθησης στην τάξη και σε άλλα περιβάλλοντα" ανέφερε ο επικεφαλής της έρευνας Dr. Matthias Gruber από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα sciencedaily.com, η μελέτη αυτή αποκάλυψε τρία σημαντικά ευρήματα:

Πρώτον, όπως αναμενόταν, όταν οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά περίεργοι να βρουν την απάντηση σε ένα ερώτημα, ήταν σε καλύτερη θέση να κάνουν κτήμα τους αυτήν την πληροφορία.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν όμως το γεγονός, ότι όσο αυξανόταν η περιέργειά τους, εμφάνιζαν καλύτερη εκμάθηση άσχετων πληροφοριών, τις οποίες συναντούσαν μπροστά τους, αλλά για τις οποίες δεν επιδείκνυαν ιδιαίτερη περιέργεια.

Επιπλέον, ήταν σε καλύτερη θέση να συγκρατούν τις πληροφορίες που μάθαιναν με καθυστέρηση 24 ωρών.
"Η περιέργεια μπορεί να βάζει τον εγκέφαλο σε μια κατάσταση που του επιτρέπει να μαθαίνει και να διατηρεί οποιαδήποτε πληροφορία, σα μια δίνη που ρουφάει οτιδήποτε την ενδιαφέρει να μάθει, αλλά και τα πάντα γύρω από αυτή" εξήγησε ο Dr Gruber.

Δεύτερον, οι ερευνητές διαπίστωσαν, ότι υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα στο κύκλωμα του εγκεφάλου, που σχετίζεται με την ανταμοιβή. "Δείξαμε ότι το εγγενές κίνητρο χρησιμοποιεί στην πραγματικότητα τις ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό στα εξωγενή κίνητρα" ανέφερε ο ίδιος. Αυτό το κύκλωμα ανταμοιβής βασίζεται στη ντοπαμίνη, έναν χημικό νευροδιαβιβαστή, που μεταδίδει μηνύματα μεταξύ των νευρώνων.

Τρίτον, η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ότι όταν η περιέργεια ενεργοποιεί τη διαδικασία της μάθησης, συντελείται αυξημένη δραστηριότητα στον ιππόκαμπο, μια περιοχή του εγκεφάλου η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία νέων αναμνήσεων, καθώς επίσης και αυξημένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ιππόκαμπου και του κυκλώματος ανταμοιβής.

"Έτσι, η περιέργεια ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής και τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στο σύστημα ανταμοιβής και ο ιππόκαμπος φαίνεται να θέτει τον εγκέφαλο σε μια κατάσταση, κατά την οποία είναι πιο πιθανό να μάθει και να διατηρήσει τις πληροφορίες, ακόμη και αν οι πληροφορίες αυτές δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ή σημαντικές" είπε από την πλευρά του ο Dr. Charan Ranganath.

Η καλύτερη κατανόηση της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στο κίνητρο και τη μνήμη θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτιωμένες θεραπείες για τους ηλικιωμένους ασθενείς, αλλά και όσους υποφέρουν από καταστάσεις που επηρεάζουν τον εγκέφαλο και τη μνήμη.

Πηγή: http://www.news.gr

]]><![CDATA[Στο "GPS του εγκεφάλου" το Νόμπελ Ιατρικής- Φυσιολογίας ]]>Sun, 05 Oct 2014 18:48:42 GMThttp://sciencenews.scienceschoolcy.com/epsilonrhoepsilonupsilonnualpha/nobel_prize_medicine_edvard-may-britt-moser-john-okeefe

Στοκχόλμη
Ένας αμερικανο-βρετανός ψυχολόγος και ένα ζευγάρι νορβηγών νευροεπιστημόνων τιμώνται με το Νόμπελ Ιατρικής - Φυσιολογίας 2014 «για την ανακάλυψη των κυττάρων που σχηματίζουν ένα σύστημα εντοπισμού θέσης στον εγκέφαλο» -ένα είδος βιολογικού GPS που μας επιτρέπει να προσανατολιζόμαστε και να βρίσκουμε το δρόμο μας.

Όπως ανακοίνωσε το μεσημέρι της Δευτέρας η επιτροπή των βραβείων στο διάσημο Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Σουηδίας, το ήμισυ του βραβείου απονέμεται στον Αμερικανό Τζον Ο'Κιφ (John O'Keefe), ενώ το υπόλοιπο μισό μοιράζεται από κοινού στο ζεύγος Έντβαρντ και Μέι-Μπριτ Μόζερ (Edvard και May-Britt Moser).

Οι ανακαλύψεις των τριών ερευνητών «έλυσαν ένα πρόβλημα που απασχολούσε τους φιλοσόφους και τους επιστήμονες για αιώνες: πώς δημιουργεί ο εγκέφαλος έναν χάρτη του χώρου που μας περιβάλλει και πώς βρίσκουμε το δρόμο μας σε ένα περίπλοκο περιβάλλον».

Οι ανακοινώσεις της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας θα συνεχιστούν με το Νόμπελ Φυσικής την Τρίτη 7 Οκτωβρίου, Χημείας στις 8 Οκτωβρίου, Ειρήνης στις 10 Οκτωβρίου και Οικονομικών Επιστημών στις 13 Οκτωβρίου.

O νικητής του Νόμπελ Λογοτεχνίας θα ανακοινωθεί την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου από τη Σουηδική Ακαδημία.

Η εκδήλωση απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί στις 10 Δεκεμβρίου στη Στοκχόλμη.

]]>